Θεατρικό έργο σε παραγωγή της Medea Electronique
Για πρώτη φορά, η Medea Electronique αναλαμβάνει τη διασκευή ενός λογοτεχνικού έργου για τη σκηνή και αποφασίζει να χρησιμοποιήσει την ποίηση ενός από τους πιο χαρισματικούς εκπροσώπους της «νέας γενιάς» ποιητών στην Ελλάδα, του Γιάννη Στίγκα.
«Ο δρόμος μέχρι το περίπτερο», η ποιητική συλλογή του Γ. Στίγκα – η οποία εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος το 2012 – στα χέρια της Medea Electronique, γίνεται το διακύβευμα στο πλήρωμα του χρόνου, η εύρεση έστω και του παραμικρού λόγου για τον οποίο κάποιος θα πρέπει να διασχίσει τον δρόμο στην άλλη πλευρά, έστω και για τον απλό λόγο για να αγοράσει ένα πακέτο τσιγάρα.
Η δημιουργία της τέχνης, της ζωής και τελικά ο λόγος για τον οποίο ζούμε όμορφα. Η κατασκευή μιας παράστασης μπροστά στα μάτια του κοινού. Στη σκηνή παρακολουθούμε τον κονστρουκτιβισμό και τον κινηματογράφο σε πραγματικό χρόνο, ηλεκτρονικούς πειραματισμούς και μελωδίες μαζί με το ανθρώπινο σώμα και την κίνησή του. Μινιατούρες, προβολές, οθόνες, κάμερες, αναλογικές και ψηφιακές συσκευές ήχου, ζωντανός πειραματισμός με DIY μουσικά όργανα.
Η προσπάθεια, με άλλα λόγια, των ανθρώπων να δώσουν νόημα στον εαυτό τους, στη ζωή, στον κόσμο. Η ανάγκη δημιουργίας νοήματος μέσα στο χάος του κόσμου. Το καθήκον κάθε ατόμου, προσωπικά, και κάθε κοινωνίας, συλλογικά – ακόμα και όταν δεν υπάρχει – να δημιουργεί. Κάθε φορά από την αρχή.
Μια παράσταση που κινείται στις τρεις διαστάσεις της ιστορίας: παρελθόν-παρόν-μέλλον. Ο αέναος πόλεμος μεταξύ αντίθετων αρχών, η αδιάκοπη ροή των αντιθέτων, σύμφωνα με την οποία όλα είτε δημιουργούνται είτε καταστρέφονται. Πάντα προς μια εύθραυστη, εφήμερη ισορροπία. Έρωτας, επανάσταση, ποίηση. Πολιτική ποίηση; Για τον ίδιο τον Στίγκα, αν το «Σύννεφο με παντελόνια» του Μαγιακόφσκι, το «Νεολιθικό Νυχτερινό Άσμα στην Κρονστάνδη» του Καρούζου και τα Τρία Ποιήματα κάτω από μια Σημαία Ευκολίας του Ελύτη θεωρούνται πολιτική ποίηση, τότε, ναι, και το «Εμπρός στο Θάλαμο» θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί πολιτική ποίηση.
Και έτσι, παίκτες και παιχνίδια του κόσμου… Το νόημα βρέθηκε. Το νόημα χάθηκε. Ξαναπάμε.
Το έργο παρουσιάζεται στο πλαίσιο της ευρύτερης έννοιας του έργου «Λογοτεχνία επί Σκηνής» και αποτελεί πρωτοβουλία του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη. Στο πλαίσιο αυτής της δράσης, οι καλλιτέχνες αλληλεπιδρούν με συγγραφείς της γενιάς τους, αναζητώντας την κοινή γλώσσα και τον κοινό τρόπο με τον οποίο μπορούν να απεικονιστούν οι κοινές τους εμπειρίες, ελπίδες και φόβοι. Μετά τις παραστάσεις της Medea Electronique, ακολουθεί η παράσταση «Άλμπα» του Θωμά Τσαλαπάτη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή και «Η αρχή του κακού» της Μαρίας Φακίνου, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΕΙΣ
Παραγωγή: Medea Electronique
Ποίηση: Γιάννης Στίγκας (εκδόσεις Μικρή Άρκτος, 2012)
Δραματουργία: Αγγελική Πούλου, Παναγιώτης Γούμπουρος
Κινηματογραφική επιμέλεια: Γιάννης Νικολαΐδης
Εικονικά: Παναγιώτης Γούμπουρος
Μουσική: Μανώλης Μανουσάκης
Επιμέλεια φωτισμού: Δημήτρης Μπάλτας
Προώθηση-Επικοινωνία: Γιώργος Κατσώνης
Ερμηνευτές: Γιάννης Νικολαΐδης, Μάγδα Καυκούλα
*Κατά τη διάρκεια της παράστασης ακούγεται η φωνή του ποιητή.
